Na een gedwongen luie dag in de villa, ik bespaar jullie de details maar ik heb de badkamer goed leren kennen en weet nu dat het onverstandig is om milkshakes te drinken op Bali, zijn we vandaag dan toch weer echt op pad gegaan.

In de planning stond een bezoekaan het kunstenaarsdorpje Ubud. Dus met onze chauffeur Nick afgesproken dat hij ons om 10 uur zou komen ophalen. Nu is Nick een prima chauffeur die zich goed door de chaos weet te loodsen op de wegen hier. Na een blik op de kilometer-teller snapten we ook waarom, de snelheid komt hier niet boven de 40 per uur uit. Nick kent gelukkig het eiland op zijn duimpje en kwam met een aantal suggesties, de eerste was een complex waar nog op de ouderwetse manier met weefgetouwen kleding en dergelijke werd gemaakt.

Jammer genoeg was dat een beetje een deceptie, 10 m2 aan productieruimte waarin 15 mannen en vrouwen met moeite aan het werk waren omringd door touristen, vervolgens 100m2 aan winkel met je eigen persoonlijke verkoopster die je in de gaten houdt. Toen Nick even later met het voorstel kwam om ook bij een steenhouwers-complex langs te gaan hebben we dit ook afgeslagen. Nog wel een korte stop gemaakt bij een tempel (naam had een 9-tal lettergrepen) wat wel leuk was, elke godheid heeft zijn/haar eigen altaartje binnen de muren van de tempel. Lekker onoverzichtelijk maar allemaal heel uitbundig.

Daarna toch wel het hoogtepunt van de dag, we hebben een hartstikke leuk ritje gemaakt op Laura.

Laura is een 20-jarige Indische Olifant die verblijft in het Elephant Park vlakbij Ubud en die sjokte er rustig op rond terwijl Daan in paniek aan het gillen was op d'r rug. Door de overijverige bestuurder van Laura werden we ook nog alle kanten op gestuurd en werden er kunstjes uitgevoerd. Heel erg leuk allemaal en ook erg verfrissend dat de man er ook gewoon voor uitkwam dat hij dit deed om een flinke fooi te krijgen voor zijn arme, stervende familie op Sumatra, snik snik.

Na de, hele leuke tocht door het oerwoud kregen we nog een lunch, maar daar zagen we toch weer dat er hier wat anders tegen dieren wordt aangekeken. 5 Aapjes in een kleine kooi, 1 aapje die aan een korte ketting lag en maar heen en weer bleef rennen en 2 baby-orang-oetans in een heel klein kooitje. Later lieten ze die twee uit hun kooitje en kwamen ze bij iedereen die in de buurt kwam bedelen om een knuffel, erg schattig allemaal maar onbegrijpelijk dat ze zo behandeld worden.

Na dus al een volle dag, eindelijk in Ubud aangekomen. Nick zette ons af bij de beroemde open-market van Ubud. Wat volgde was een half uur durende kwelling van opdringerige verkopers die je te dure spullen probeerden aan te smeren van erg slechte kwaliteit ('real silver mister' 'high Quality, good price') die duidelijk uit 1 of andere frabriek afkomstig waren aangezien op elke kraam min of meer hetzelfde lag. Dat viel behoorlijk tegen dus. Hoe Ubud aan zijn status van kunstenaars-dorp komt was ons dan ook even niet duidelijk. Later bleek dat aan de rand van het dorp de wat mooiere en betere zaakjes liggen waar je je geld beter kunt besteden. Wij niet natuurlijk want we zijn maar arme schooiers en zijn dus terug naar de villa gereden. Een hele mooie tocht terug via de binnenlanden gemaakt. Uitgestrekte rijstvelden waarboven tientallen vliegers zweven tijdens de zonsondergang afgewisseld door de leuke chaos die de wegen van Bali zijn.

Nu net een goeie, vette pizza op (zo af en toe is er niks lekkerders) en nu nog wat delen van Seminyak onveilig maken, gelukkig hebben we op het terrein van de villa twee beveiligers die ons bewaken, is dat stukje tenminste wel veilig. Toch wel grappig om van 8 uur s'avonds tot 6 uur s'ochtends beveiliging te hebben in een klein huisje in je achtertuin.We zijn tenslotte miljonairs hier dus dat mag ook wel :).

Groetjes

Daan en Chris